Ο Τζον Μέιναρντ Κέινς (John Maynard Keynes, 1883-1946) ήταν ένας από τους πιο επιδραστικούς οικονομολόγους του 20ού αιώνα, θεμελιωτής της Κεϋνσιανής οικονομικής θεωρίας. Το εμβληματικό του έργο, "The General Theory of Employment, Interest, and Money" (1936), αμφισβήτησε τις κλασικές οικονομικές απόψεις και έθεσε τις βάσεις της μακροοικονομίας ως ξεχωριστού κλάδου της οικονομικής επιστήμης.
Ο Κέινς υποστήριξε ότι οι αγορές δεν είναι πάντα αυτορυθμιζόμενες και ότι σε περιόδους ύφεσης η ανεπαρκής συνολική ζήτηση μπορεί να οδηγήσει σε παρατεταμένη ανεργία. Αντίθετα με την κλασική θεωρία, η οποία βασιζόταν στην αυτορρύθμιση της αγοράς μέσω των τιμών και των μισθών, ο Κέινς πρότεινε ότι το κράτος πρέπει να παρεμβαίνει μέσω δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής, αυξάνοντας τις δημόσιες δαπάνες και μειώνοντας τους φόρους για να τονώσει τη ζήτηση και την οικονομική δραστηριότητα.
Η Κεϋνσιανή επανάσταση οδήγησε στη διαμόρφωση της σύγχρονης πολιτικής οικονομίας και επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την οικονομική πολιτική μετά τη Μεγάλη Ύφεση του 1929-1939. Η εφαρμογή των Κεϋνσιανών πολιτικών μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο συνέβαλε στην οικονομική άνθηση των μεταπολεμικών δεκαετιών, ωστόσο η θεωρία του Κέινς δέχθηκε κριτική από τους μονεταριστές, όπως ο Μίλτον Φρίντμαν, κατά τη δεκαετία του 1970.
Παρά τις κριτικές, η Κεϋνσιανή σκέψη παραμένει θεμελιώδης στην οικονομική πολιτική, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσεων, όταν οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν επεκτατικές πολιτικές για την τόνωση της οικονομίας. Ο Κέινς δεν ήταν μόνο οικονομολόγος αλλά και ενεργός επενδυτής, μέλος της Βρετανικής κυβέρνησης και από τους αρχιτέκτονες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (IMF) και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Η κληρονομιά του συνεχίζει να επηρεάζει την οικονομική σκέψη και τις δημόσιες πολιτικές παγκοσμίως.